Ustawa o PPK zaczęła obowiązywać

1 stycznia zaczęła obowiązywać ustawa o Pracowniczych Planach Kapitałowych (PPK), tworząca powszechny system dobrowolnego oszczędzania w ramach pracowniczych planów kapitałowych na zabezpieczenie potrzeb osób, które ukończyły 60 lat. Ze względu na półroczne vacatio legis akt będzie miał zastosowanie od 1 lipca 2019 roku.

Nowe przepisy umożliwiają pracownikom zabezpieczenia dodatkowych środków finansowych obok świadczeń emerytalnych z powszechnego systemu zabezpieczenia emerytalnego. Środki gromadzone w PPK stanowić będą prywatną własność uczestników PPK i zostaną wypłacone po osiągnięciu przez nich 60. roku życia.

Przewidziano zawieranie dwóch rodzajów umów: o zarządzanie PPK (stronami będą podmiot zatrudniający i instytucja finansowa) i o prowadzenie PPK (stronami będą osoba zatrudniona i instytucja finansowa). Instytucje finansowe to: fundusz inwestycyjny zarządzany przez towarzystwo funduszy inwestycyjnych, fundusz emerytalny zarządzany przed Powszechne Towarzystwo Emerytalne (PTE) albo pracownicze towarzystwo emerytalne, lub zakład ubezpieczeń.

Powszechność systemu oznacza w wypadku pracodawców obowiązek zawierania z instytucją finansową umowy o zarządzanie Planami, jeżeli zatrudniają co najmniej jedną osobę. Umowa o prowadzenie będzie zawierana z instytucją finansową, z którą podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK.

Wszyscy pracodawcy będą tworzyć PPK dla wszystkich zatrudnionych (np. pracowników na etacie i zatrudnionych na umowie-zleceniu). Każdy zatrudniony zostanie zapisany do programu automatycznie, ale będzie mógł się z niego wycofać, rezygnując z dokonywania wpłat na podstawie pisemnej deklaracji złożonej podmiotowi zatrudniającemu. Założono jednak możliwość ponownego powrotu do programu.  

WT